( مانند انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - ) ، آن گاه كه به ستايش حضرت حقّ مىپردازد ، با ديده‌ى دل خواهد ديد كه فقط او سبحانه ، ستايش خود را سزاوار است . از اين رو ، در حديث آمده است كه حضرت حق سبحانه به حضرت موسى - عليه‌السّلام - فرمود : « يا مُوسى ! أُشْكُرْنِى حَقَّ شُكْرِى . » اى موسى ! به شكر واقعى ، از من سپاسگزارى نما . عرض كرد : چگونه شكر واقعى تو را به جا آورم ، در حالى كه « لَيْسَ مِنْ شُكْرٍ أَشْكُرُكَ بِهِ إِلّا وَ أَنْتَ أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَىَّ . » ؛ ( هيچ شكرى نيست كه تو را بدان سپاسگزارى نمايم ، مگر اين كه تو خود آن را بر من ارزانى داشته‌اى . ) اين جا حضرت حقّ فرمود : « يا مُوسى ! أَلْآنَ شَكَرْتَنِى حِينَ عَلِمْتَ أَنَّ ذلِكَ مِنِّى . » « 1 » اى موسى ! اكنون از من سپاسگزارى نمودى ، زيرا دانستى شكر نيز از من است . البته اين بيان ، نبايد سبب شود كه كسى بگويد : چون ستايش حضرت حق به صورت ياد شده ممكن نيست ، پس ما نبايد او را ستايش كنيم ؛ زيرا جمله‌هاى دعا و موارد مشابه آن در دعاهاى ديگر ، هرگز درصدد دعوت به دست كشيدن از ستايش خدا نيست ؛ بلكه در مقام آن است كه بفرمايد : موجودات از اداى حقّ حمد او عاجزاند . از اين رو ، ملاحظه مىشود خداوند به رسول اللَّه - صلّىاللَّه‌عليه‌وآله - دستور داده و مىفرمايد : - فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ * « 2 » پس همراه با ستايش پروردگارت ، تسبيح او را بگوى . - وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً « 3 » و بگو : ستايش خداوندى را كه هيچ كس را به فرزندى برنگرفته است . و نيز درباره‌ى فرشتگان مىفرمايد : وَ تَرَى الْمَلائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ « 4 »

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 98 ، حديث 27 . ( 2 ) . سوره‌ى حجر ، آيه‌ى 98 . ( 3 ) . سوره‌ى اسراء ، آيه‌ى 111 . ( 4 ) . سوره‌ى زمر ، آيه‌ى 75 .